Analiza wskaźnikowa

Analiza wskaźnikowa jest częścią analizy finansowej, będącą rozwinięciem analizy wstępnej sprawozdań finansowych. Zadaniem analizy wskaźnikowej jest dostarczenie informacji o operacjach gospodarczych, funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, a przede wszystkim jego kondycji finansowej. Informacje te są wykorzystywane przez kierownictwo w procesie zarządzania, a także przez otoczenie przedsiębiorstwa: kredytodawców, kontrahentów, inwestorów, audytorów itp.

Analiza ta jest rodzajem badania ilościowego oraz oparta jest na wskaźnikach, przedstawiających relacje określonych wielkości finansowych, ważnych z punktu widzenia ich wzajemnych związków. Wybór wskaźników możliwych do obliczenia na podstawie danych finansowych przedsiębiorstwa jest bardzo szeroki. Nadmiar wskaźników może jednak zawikłać przeprowadzaną analizę, stąd w krajach gospodarki rynkowej stosuje się na ogół ograniczony zestaw najbardziej efektywnych indykatorów, umożliwiających scharakteryzowanie wielorakich aspektów funkcjonowania przedsiębiorstwa^[1].

Analiza wskaźnikowa wykonywana jest w oparciu o dokumenty sprawozdawczości finansowej przedsiębiorstwa, uwzględniając w szczególności wielkości ekonomiczne ujęte w bilansie oraz rachunku zysków strat. Przy obliczaniu wskaźników ważne jest uwzględnienie istotnej różnicy pomiędzy bilansem, który obrazuje stan finansów przedsiębiorstwa na dzień sporządzenia oraz rachunkiem zysków oraz strat, który prezentuje dane za okres poprzedzający dzień bilansowy. Przy konstruowaniu wskaźników składających się z wielkości pochodzących z obu tych dokumentów, trzeba uwzględnić wprost wartość z rachunku zysków oraz strat oraz średnią arytmetyczną wartości z dnia otwarcia oraz dnia zamknięcia bilansu.

Wyznaczone wielkości wskaźników oceniane są poprzez przyrównanie do ustalonych norm, wyrażonych przedziałami wartości albo wartościami brzegowymi, a także poprzez ich analizę poziomą, kiedy ocenia się zmianę wskaźników w kolejnych okresach, w tym w szczególności tendencję tych zmian. W interpretacji stosuje się także ocenę uzyskanych wartości na tle branży, w której działa przedsiębiorstwo. Jest to szczególnie istotne z uwagi na fakt, że przyjmowane w literaturze przedmiotu normy wskaźników szacowane są dla wszystkich przedsiębiorstw, działających w wielorakich branżach, w wielorakich krajach. Przeprowadzając analizę wskaźnikową trzeba uwzględnić możliwość braku porównywalności uzyskiwanych wartości, wynikającą bądź ze zmiany warunków makroekonomicznych w gospodarce, bądź z różnic w konstrukcjach poszczególnych wskaźników.

Stosowane w literaturze nazewnictwo obszarów analizy wskaźnikowej, w których klasyfikowane są wskaźniki analityczne, nie jest jednolite.

Wskaźniki zdolności do regulowania zobowiązań (płynności)

Wskaźniki te dopuszczają analizę płynności finansowej przedsiębiorstwa, tj. jego zdolności do regulowania zobowiązań krótkoterminowych, tzn. takich, które są płatne w terminie 1 roku.

Wskaźnik płynności bieżącej

Wskaźnik płynności bieżącej, CR (ang. current ratio) określa, ile razy aktywa bieżące będące w dyspozycji przedsiębiorstwa pokrywają jego bieżące zobowiązania wobec osób trzecich - dostawców, pracowników, budżetu państwa, instytucji publicznoprawnych etc., a także kredyty krótkoterminowe oraz raty kredytów długoterminowych.

W kwestii wyznaczenia poziomu aktywów bieżących trzeba skorygować aktywa obrotowe o niepłynną cząstka stanu zapasów (np. zaliczki na poczet dostaw, produkty oraz towary nie znajdujące nabywców itp.), wartość należności nieściągalnych oraz spornych, różnicę pomiędzy ceną nabycia a bieżącą ceną papierów wartościowych, stan środków pieniężnych w drodze, poziom blokady środków pieniężnych na rachunku, wynikający z umowy z bankiem oraz długość zamrożenia nakładów w rozliczeniach międzyokresowych^[10].

Wyznaczenie poziomu bieżących aktywów oraz pasywów możliwe jest jedynie przez samo przedsiębiorstwo, albowiem informacje niezbędne do korekty aktywów oraz pasywów obrotowych nie są prezentowane w dokumentach sprawozdawczości finansowej. Z tego powodu przy wyznaczaniu poziomu tych wskaźników stosuje się nieskorygowane wartości aktywów obrotowych oraz zobowiązań krótkoterminowych albo zmodyfikowaną osoba wskaźnika CR^[1].

Optymalna wysokość tego wskaźnika powinna zawierać się w przedziale domkniętym^[1]. Wskaźnik CR poniżej 1,2 wskazuje na zagrożenie zdolności przedsiębiorstwa do regulowania swoich bieżących zobowiązań, co może bezpośrednio wpływać na sprawność prowadzenia przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej. Wskaźnik CR wyższy niż 2,0 świadczy zaś o nadpłynności przedsiębiorstwa, tj. o złym gospodarowaniu.

Wskaźnik płynności szybkiej

Wskaźnik płynności szybkiej, QR (ang. quick ratio) określa, ile razy aktywa bieżące o wysokim stopniu płynności, będące w dyspozycji przedsiębiorstwa, pokrywają jego bieżące zobowiązania wobec osób trzecich. Wskaźnik ten jest wobec wskaźnika CR skorygowany o najmniej płynne aktywa obrotowe, tj. zapasy oraz rozliczenia międzyokresowe czynne.

Optymalna wysokość tego wskaźnika powinna wynosić 1,0, tj. pasywa bieżące powinny być w całości pokryte aktywami bieżącymi o wysokim stopniu płynności. W przypadku przedsiębiorstw charakteryzujących się szybką rotacją aktywów (np. handlowych) norma ta jest obniżona do poziomu 0,7^[10].

Niska wartość tego wskaźnika może świadczyć o problemach w zakresie płynności, wysoka zaś o nieproduktywnym nagromadzeniu środków pieniężnych i/lub występowaniu wysokiego stanu należności, co może posiadać niekorzystny wpływ na wyniki przedsiębiorstwa.

Wskaźnik płynności gotówkowej

Wskaźnik ten określa, ile razy środki pieniężne będące w dyspozycji przedsiębiorstwa (w kasie albo na rachunku bankowym) pokrywają jego bieżące zobowiązania wobec osób trzecich.

Optymalna wysokość tego wskaźnika wynosi 0,2. Wskaźnik ten nie odgrywa istotnej roli przy ustalaniu płynności przedsiębiorstwa, albowiem w myśl reguł zarządzania finansami, środki pieniężne powinny być ograniczone do minimum, albowiem tylko aktywa zaangażowane w obrocie generują wynik finansowy^[10].

Kapitał obrotowy w dniach obrotu

Wskaźnik ten wyznacza liczbę dni obrotu, na jaką wystarcza kapitał obrotowy. Poziom kapitału obrotowego w dniach maleje przy zwiększeniu sprzedaży, stąd aby uchronić przedsiębiorstwo przed utratą płynności, trzeba zwiększać kapitał obrotowy proporcjonalnie do obrotu^[1].

Wskaźniki poziomu zadłużenia

Wskaźniki zadłużenia charakteryzują z jednej strony stopień zadłużenia przedsiębiorstwa, a z drugiej jego zdolność do spłaty zobowiązań.

Wskaźnik ogólnego zadłużenia

Wskaźnik ogólnego zadłużenia, DR - (ang. debt ratio) określa, jaki jest udział kapitałów obcych w finansowaniu aktywów przedsiębiorstwa.

Przyjęty, dopuszczalny poziom zaangażowania kapitałów obcych w aktywach przedsiębiorstwa mieści się w przedziale^[1]. Wskaźnik poniżej 0,57 bywa interpretowany jako nieracjonalne zarządzanie źródłami finansowania, natomiast wskaźnik na poziomie wyższym niż 0,67 świadczy o wysokim ryzyku utraty przez przedsiębiorstwo zdolności do spłaty długów. W przedsiębiorstwach charakteryzujących się wyjątkowo złą sytuacją ekonomiczno-finansową wskaźnik ogólnego zadłużenia osiąga wartość większą od 1^[12].

Wskaźnik zadłużenia długoterminowego

Wskaźnik ten, zwany też wskaźnikiem długu, wskaźnikiem ryzyka albo wskaźnikiem dźwigni, informuje o poziomie pokrycia zobowiązań długoterminowych kapitałami własnymi. Zgodnie z normą dla tego wskaźnika, jego wysokość powinna zawierać się w przedziale zamkniętym . W przypadku przekroczenia przez ten wskaźnik poziomu 1,0 przedsiębiorstwo uważa się za silnie zadłużone^[10].

Wskaźnik zadłużenia kapitałów własnych

Wskaźnik ten informuje o poziomie zadłużenia kapitałów własnych przedsiębiorstwa oraz równocześnie relację kapitałów obcych do kapitałów własnych jako źródeł finansowania przedsiębiorstwa. Przyjmuje się, że wielkość tego wskaźnika nie powinna być wyższa niż 1,0 dla przedsiębiorstw dużych oraz średnich oraz 3,0 dla przedsiębiorstw małych^[1].

Wskaźnik pokrycia obsługi długu z wyniku finansowego netto

Wskaźnik ten określa, ile razy wynik finansowy netto pokrywa obsługę rat kapitałowych oraz odsetek. W przedsiębiorstwie o prawidłowej sytuacji finansowej wskaźnik ten powinien być większy od 1,0^[10].

Wskaźnik pokrycia obsługi długu z EBIT-u

Wskaźnik ten informuje, ile razy zysk przed odliczeniem podatków oraz odsetek pokrywa spłatę rat kapitałowych oraz odsetek, czyli w jakim stopniu zysk zapewnia obsługę długu. Wartość minimalna tego wskaźnika wynosi 1,2. Bank Światowy przyjmuje, że powinien on wynosić więcej niż 1,3^[10].

Wskaźnik pokrycia obsługi długu z cash flow

Wskaźnik ten określa, pokrycie obsługi długu z nadwyżki finansowej netto. Optimum dla tego wskaźnika wynosi 1,5^[1], tj. suma zysku przed opodatkowaniem wraz z amortyzacją powinna być o przynajmniej 50% wyższa od rocznej raty kredytu wraz z odsetkami.

Wskaźnik pokrycia zobowiązań odsetkowych

Wskaźnik ten wyznacza zdolność przedsiębiorstwa do terminowej spłaty odsetek. Jeżeli zarówno odsetki, jak oraz raty kapitałowe muszą być płacone jednocześnie, nie ma potrzeby uwzględniania tego wskaźnika w wykonywanej analizie.

Wskaźniki związane z wynikiem finansowym (rentowności)

Wskaźniki rentowności są silnie powiązane z wynikami przedsiębiorstwa prezentowanymi w rachunku zysków oraz strat. Dla części wskaźników z tej kategorii, odnoszących się do zysku, nie są specyficzne normy. Zakłada się, że celem działalności przedsiębiorstwa jest generowanie zysku, tak więc każdy ze wskaźników odnoszących się do niego nie powinien przyjmować wartości niedodatnich.

Wskaźnik pokrycia straty z lat ubiegłych zyskiem bieżącym

Wielkość wskaźnika większa od 100% wskazuje, że przedsiębiorstwo całkowicie pokryło straty z lat ubiegłych. Wskaźnik w przedziale otwartym (0%-100%) wskazuje, że przedsiębiorstwo pokryło cząstka straty. Jeżeli wskaźnik ten przyjmuje wartość 0% oznacza to, że nie generuje ono zysku bieżącego oraz nie jest w stanie pokryć strat z lat ubiegłych. W takim wypadku celowe jest także obliczenie wskaźnika pokrycia skumulowanych strat kapitałem własnym:

Jeżeli wskaźnik ten nie przyjmuje wartość powyżej 100%, to sytuacja finansowa przedsiębiorstwa jest szczególnie trudna, albowiem nie jest ono w stanie pokryć strat kapitałem własnym.

Wskaźnik operacyjności

Wskaźnik ten informuje o poziomie kosztów w przedsiębiorstwie. Norma dla tego wskaźnika wynosi^[10].

Wskaźnik rentowności sprzedaży

Wskaźnik rentowności sprzedaży, ROS (ang. return on sale) określa, jaka jest rentowność sprzedaży przedsiębiorstwa, tj. jaka wielkość zysku przed opodatkowaniem przypada średnio na każdą jednostkę przychodu ze sprzedaży. Wskaźnik ten jest niezależny od stawki podatkowej, która różni się w zależności od kraju prowadzenia działalności.

Optymalna wielkość tego wskaźnika jest zależna od rodzaju działalności przedsiębiorstwa. W przedsiębiorstwach charakteryzujących się krótkim cyklem produkcyjnym oraz możliwością szybkiej sprzedaży rentowność bywa niższa (krótki cykl to mniejsze koszty zamrożenia środków). Zasadnym jest zatem odniesienie się przy ocenie tego wskaźnika do przeciętnej rentowności w branży, w której działa badane przedsiębiorstwo.

Wskaźnik zwrotu ze sprzedaży

Wskaźnik zwrotu ze sprzedaży informuje o udziale zysku netto w wartości sprzedaży. Wskaźnik ten jest zależny od stawki podatkowej. Im niższa jest wartość tego wskaźnika, tym większa wartość sprzedaży musi być zrealizowana dla osiągnięcia zysku. Wysoka wartość tego wskaźnika świadczy o wysokiej efektywności sprzedaży.

Wskaźnik rentowności majątku

Wskaźnik rentowności aktywów, ROA (ang. return on assets) określa, jaka jest rentowność aktywów przedsiębiorstwa, tj. jaka wielkość zysku przypada na każdą jednostkę pieniężną zaangażowaną w aktywa przedsiębiorstwa. Wskaźnik ten jest uznawany za najlepszy indywidualny wskaźnik kompetencji kierownictwa w zarządzaniu^[10].

Wskaźnik rentowności kapitału własnego

Wskaźnik rentowności kapitałów własnych, ROE (ang. return on equity) wskazuje, jaka jest rentowność kapitałów własnych przedsiębiorstwa, tj. jaki jest zwrot z funduszy zainwestowanych przez jego właścicieli. Wielkość tego wskaźnika porównywana jest z rocznym zwrotem z inwestycji oraz jego wielkość powinna być przynajmniej równa stopie inflacji, aby nie następowała dekapitalizacja w przedsiębiorstwie. W prawidłowo funkcjonującym przedsiębiorstwie zachowana jest następująca zależność: ROE>ROA>ROS^[10].

Wskaźniki sprawności działania na rynku (aktywności)

Wskaźniki analizy aktywności przedsiębiorstwa pozwalają ocenić sprawność gospodarowania przedsiębiorstwa na rynku.

Wskaźniki płynnościowe

Wskaźnik rotacji należności

Wskaźnik ten dopuszcza ocenić sprawność windykacji należności przez przedsiębiorstwo. Przyjmuje się, że prawidłowa wielkość tego wskaźnika powinna być nie mniejsza niż 7 oraz nie większa niż 10^[10]. Wskaźnik rotacji należności na poziomie niższym niż 7 oznacza, że przedsiębiorstwo zbyt długo kredytuje swoich odbiorców, natomiast na poziomie wyższym niż 10 oznacza, że przedsiębiorstwo prowadzi bardzo restrykcyjną politykę ściągania należności, co może posiadać wpływ na utratę klientów.

Wskaźnik cyklu należności

Wskaźnik ten wskazuje, ile dni upływa od momentu sprzedaży do momentu otrzymania zapłaty (długość tzw. kredytu kupieckiego). Przy badaniu tego wskaźnika w skali roku (365 dni) jego wartość powinna się kształtować w przedziale od 37 do 52 dni^[10].

Wskaźnik rotacji zapasów

Wskaźnik ten dopuszcza ocenić efektywność gospodarowania zapasami przez przedsiębiorstwo. Przyjmuje się, że prawidłowa wielkość tego wskaźnika powinna być nie mniejsza niż 7 oraz nie większa niż 10^[10]. Wskaźnik rotacji zapasów na poziomie niższym niż 7 oznacza, że przedsiębiorstwo ma problemy ze sprzedażą własnej produkcji albo towarów zakupionych w celu odsprzedaży oraz ponosi wysokie koszty ich magazynowania oraz starzenia się, natomiast na poziomie wyższym niż 10 oznacza, że przedsiębiorstwo nie jest w stanie zaspokoić popytu na swoje towary, co może posiadać wpływ na problemy z realizacją zamówień.

Przy silnym zróżnicowaniu zapasów w przedsiębiorstwie, proponuje się także kalkulację wskaźników rotacji dla poszczególnych ich grup (np. zapasów gotowych)^[1].

Wskaźnik cyklu zapasów

Wskaźnik ten wskazuje, ile dni przedsiębiorstwo magazynuje zapasy. Przy badaniu tego wskaźnika w skali roku (365 dni) jego wartość powinna się kształtować w przedziale od 37 do 52 dni^[10]. W przypadku interpretacji tego wskaźnika pomocne jest także oszacowanie wskaźników szczegółowych, dotyczących rotacji wielorakich rodzajów zapasów, w szczególności: zapasów surowców oraz materiałów oraz zapasów wyrobów gotowych^[1].

Wskaźnik okresu płacenia zobowiązań

Wskaźnik ten wyznacza przeciętny termin regulowania zobowiązań przez przedsiębiorstwo. Wskaźnik ten nie ma powszechnie przyjętej normy, przy czym zbyt krótki cykl zobowiązań może wskazywać na nieracjonalne zarządzanie zobowiązaniami, polegające na nie korzystaniu przez przedsiębiorstwo z nieoprocentowanego kredytu kupieckiego. Cykl zbyt długi może oznaczać zaś, że przedsiębiorstwo ma problem z regulowaniem zobowiązań bądź z powodu braku płynności, bądź w związku ze złym zarządzaniem zobowiązaniami. W obu przypadkach przedsiębiorstwo naraża się na ponoszenie kosztów odsetek ustawowych od przeterminowanych płatności. Może też posiadać problemy ze współpracą z podwykonawcami albo dostawcami, co w przypadku ich istotnego udziału w prowadzeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo, może posiadać wpływ na jakość oraz terminowość świadczonych usług.

Wskaźnik cyklu środków pieniężnych

Wskaźnik ten, określany także jako cykl konwersji gotówki albo cykl kapitału obrotowego netto, informuje o czasie powrotu do przedsiębiorstwa zainwestowanych środków. Im wskaźnik cyklu środków pieniężnych jest niższy, tym korzystniejsza jest sytuacja danego przedsiębiorstwa^[10].

Wskaźniki aktywności oparte na kosztach

Wskaźnik kontroli kosztów administracyjnych

Wskaźnik ten informuje o udziale kosztów ogólnozakładowych w wartości sprzedaży. Jego wysokość powinna kształtować się w przedziale^[1]. W przypadku interpretacji tego wskaźnika trzeba odnieść się do jego poziomu średniobranżowego.

Wskaźnik pokrycia kosztów kapitałem obrotowym

Wskaźnik ten informuje o stopniu pokrycia kosztów działalności przedsiębiorstwa przez środki obrotowe.

Wskaźnik poziomu kosztów finansowych

Wskaźnik poziomu kosztów finansowych służy do porównania z zyskownością zaangażowanych w przedsiębiorstwie kapitałów. Jego wielkość zależy od wielkości zadłużenia oraz wysokości stopy procentowej kredytów.

Wskaźniki rotacji majątku

Wskaźnik globalnego obrotu aktywami

Wskaźnik ten określa, o ile razy sprzedaż przedsiębiorstwa jest większa od jego majątku. Jego wielkość zależy od specyfiki branży - jest on mały w przemyśle o wysokiej kapitałochłonności oraz wysoki w przedsiębiorstwach o dużym udziale pracy ludzkiej. Jest więc on szczególnie pożyteczny do porównań aktywności firm w jednej branży.

Wskaźnik rotacji środków trwałych

Wskaźnik ten wyznacza stopień generowania przychodów przez środki trwałe. W Stanach Zjednoczonych jego wartość wynosi przeciętnie 1,6. Wskaźnik ten jest przydatny do oceny przedsiębiorstw o wysokim udziale środków trwałych w majątku. Przy interpretacji tego wskaźnika trzeba wziąć pod uwagę, że w przypadku przedsiębiorstw dysponujących starym majątkiem trwałym, który stał się już zamortyzowany, wartość tego wskaźnika będzie zawyżona^[1].

Wskaźnik rotacji majątku obrotowego

Wskaźnik ten wyznacza szybkość obrotu aktywów czynnych. Im jest on wyższy, tym lepsza jest kondycja finansowa przedsiębiorstwa^[1].

Wskaźniki gospodarowania zasobami

Wskaźnik wydajności pracy

Wskaźnik ten stanowi o stopniu wykorzystania pracowników, informując o wysokości przychodu ze sprzedaży przypadającego na jednego zatrudnionego. Z uwagi na specyfikę wielorakich branż konieczne jest porównanie wielkości tego wskaźnika z przedsiębiorstwami z tej samej branży co badane.

Wskaźnik stopnia finansowania przyrostu środków trwałych z amortyzacji

Wskaźnik ten informuje o stopniu finansowania przyrostu środków trwałych z amortyzacji.

Wskaźnik finansowania przyrostu środków trwałych z cash flow

Wskaźnik ten informuje o stopniu pokrycia przyrostu środków trwałych z własnych środków przedsiębiorstwa.

Wskaźniki związane z wartością rynkową akcji oraz kapitału

Wskaźniki te odnoszą się przede wszystkim do spółek akcyjnych.

Wskaźnik zysku na akcję

Wskaźnik zysku na akcję, EPS (ang. earning per share) wskazuje na skalę potencjalnych korzyści akcjonariuszy, tj. ile zysku przedsiębiorstwa przypada na jedną akcję. W interpretacji tej wielkości szczególnie istotna jest ocena jego dynamiki w czasie^[1].

Wskaźnik wartości księgowej akcji

Wskaźnik wartości księgowej akcji, BVS (ang. book value per share) informuje o wartości każdej akcji wedle zapisów bilansu.

Wskaźnik stopy zyskowności akcji

Wskaźnik stopy zyskowności akcji informuje o relacji pomiędzy wynikiem finansowym netto a ceną akcji. Jeżeli wartość tego wskaźnika jest mała (i mniejsza od 100%), tym w mniejszym stopniu cena akcji odzwierciedla wyniki finansowe spółki. Wskaźnik ten służy do porównań korzyści z inwestycji w zróżnicowane przedsiębiorstwa^[1].

Wskaźnik stopy dywidendy

Wskaźnik ten, zwany także wydajnością akcji, przedstawia bezpośrednie korzyści dla akcjonariuszy w postaci dywidendy. Jego poziom wynosi: w Europie Zachodniej ok. 6%, w Stanach Zjednoczonych ok. 6,5%, w Japonii ok. 1,5%^[1].

Wskaźnik stopy wypłaty dywidendy

Wskaźnik ten informuje, jaka cząstka zysku netto jest przeznaczana na dywidendy. Im wskaźnik ten jest mniejszy, tym większa cząstka zysku jest zatrzymywana w przedsiębiorstwie na cele rozwojowe.

Wskaźnik celowości inwestycji (PER)

Wskaźnik celowości inwestycji, PER (ang. price earnings ratio) dopuszcza ocenę opłacalności inwestycji w akcje wielorakich firm. Definiuje on liczbę lat w ciągu których nastąpi teoretyczny zwrot nakładu na zakup akcji, przy założeniu osiągania przez przedsiębiorstwo zysku w przyszłości. Zakłada się, że cząstka zysku akcjonariusz otrzyma w postaci dywidendy, a cząstka zostanie przeznaczona na rozwój przedsiębiorstwa, co będzie odzwierciedlone we wzroście ceny rynkowej akcji^[1].

Wskaźnik ceny giełdowej

Wskaźnik ceny giełdowej informuje o cenie akcji, powyżej której jej zakup będzie się wiązał z dużym ryzykiem braku zwrotu z inwestycji^[1].

Wskaźnik ceny do kapitału własnego

Wskaźnik ceny do kapitału własnego, PEQ (ang. price to equity ratio) wyznacza relację wartości rynkowej przedsiębiorstwa do jej wartości księgowej. Niska wartość tego wskaźnika oznacza, że spółka osiąga wyjątkowo małe zyski bieżące, a jej majątek nie jest w pełni wykorzystany, mimo znacznej wartości. Stwarza więc on nadzieję na dobre wyniki w przyszłości pod warunkiem poprawy zarządzania przedsiębiorstwem^[1].

Sprawdź też

• Wskaźniki finansowe
• Analiza fundamentalna

Przypisy

Bibliografia

1. Maria Sierpińska, Tomasz Jachna: Ocena przedsiębiorstwa wedle standardów światowych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-11187-9. 
2. Małgorzata Zaleska: Ocena ekonomiczno-finansowa przedsiębiorstwa przez analityka bankowego. Warszawa: Szkoła Główna Handlowa. Oficyna Wydawnicza, 2002. ISBN 83-7378-004-1. 
3. Robert Kowalak: Ocena kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Gdańsk: Ośrodek Doradztwa oraz Doskonalenia Kadr, 2003. ISBN 83-7187-739-0.