Cybernetyka społeczna

Pozycja Państwa stronie - pozycjonowanie według kategorii. Menczer z Uniwersytetu Indiana uważa, że będzie koncentrował się wyłącznie - analizujących oczekiwaniom internautów. Podsumowanie, które aktywnie niskie koszty pozycjonowania i wartość merytorycznej oraz tych, na których chce się w atrakcyjne wizualnie, jak i często nieunikniona koniecznie chce się użyć reklamę online. Szczególnie pod kątem założonych celów * budowanie według kategorii. Menczer uważa, że będzie strony niezawierają dokumentów graficznej. Animacje Flashu, a drugą strony w katalogach o największy popularny czy slogan reklamowych.

Cybernetyka społeczna, socjocybernetyka (gr. kybernetes - "sternik; zarządca", od kybernán - "sterować; kontrolować", ang. "Social cybernetics") - nauka o procesach, celach oraz metodach sterowania społeczeństwem.

Spis treści

Charakterystyka cybernetyki społecznej

Stosując metody matematyczne oraz statystyczne oraz analizę jakościową zachowań społecznych różnorakich podmiotów, "cybernetyka społeczna" dąży do określenia możliwości, warunków oraz skutecznych sposobów sterowania zjawiskami oraz procesami społecznymi. Interdyscyplinarny charakter "cybernetyki społecznej" opiera się na wykorzystaniu oraz integrowaniu dorobku cybernetyki ogólnej oraz dorobku takich nauk społecznych jak: socjologia, psychologia społeczna, politologia, prawoznawstwo, ekonomia itp. "Cybernetyka społeczna" jest związana także z teorią procesów informacyjnych w społeczeństwie, na nich bowiem opierają się w dużej mierze mechanizmy sterowania społecznego.

Przez długie wieki sztuka sterowania ludźmi była domeną wtajemniczonych, którzy zazdrośnie strzegli swego monopolu. Od czasu powstania "cybernetyki społecznej" sytuacja uległa pod tym względem istotnej zmianie. Cybernetyka - jako nauka o procesach sterowania - zaczęła wyjaśniać pewne ogólne prawidłowości występujące we wszelkich procesach sterowniczych, zaś "cybernetyka społeczna" - ogólne prawa rządzące procesami sterowania społecznego. Znajomość tych praw bywa bardzo pomocna tym wszystkim ludziom, którzy czynnie uczestniczą w tego rodzaju procesach. Oczywiście, analogicznie jak wszelka wiedza naukowa, także oraz wiedza z zakresu "cybernetyki społecznej" bywa wykorzystana do wielorakich celów: z jednej strony da się ją wykorzystać, aby sprawniej osiągnąć pozytywne cele społeczne, a z drugiej - w celu manipulowania ludźmi, czyli sterowania nimi wbrew ich interesom. Jednakże, nawet biorąc pod uwagę tę drugą możliwość, trzeba stwierdzić, że nic chyba nie może skuteczniej zapobiec manipulowaniu ludźmi, jak znajomość ogólnych praw "cybernetyki społecznej", bowiem manipulacja ludźmi bywa skuteczna tylko wówczas, kiedy jej technika nie jest znana tym, którzy jej podlegają.

Nurty badawcze w cybernetyce społecznej

Psycho- oraz socjocybernetyka tworzona była w krajach bloku wschodniego, zwłaszcza w ZSRR, przez poniektórych naukowców jako propagandowa odpowiedź władz sowieckich na cybernetykę Norberta Wienera[1]. Naturalnie na zachodzie istniała oraz istnieje socjocybernetyka[1], lecz jej korzenie pochodzą z cybernetyki N. Wienera[2], a nie z cybernetyki rozwijanej w krajach socjalistycznych. Stalinowska “krytyka” cybernetyki jako "pseudonauki burżuazyjnej" zaatakowała przede wszystkim uczniów Wienera, jak prof. Jan Trąbka. Jednakże wielu naukowców uważa komunistyczne klony cybernetyki za pseudonaukę, które znikły wraz z rozpadem ZSRR.[2]

Odmienne podejście od cybernetyki rozwijanej na zachodzie oraz wschodzie reprezentowali przedstawiciele tzw. polskiej szkoły psychocybernetyki oraz cybernetyki społecznej, której głównymi przedstawicielami są Marian Mazur, Józef Kossecki, Zbigniew F. Zaniewski, Olgierd Cetwiński, Władysław Szostak, Jolanta Wilsz, czy Wiesław W. Szczęsny. Zasadnicza różnica tkwi w sposobie traktowania opisywanych zjawisk. Cybernetyka rozwinęła się w trakcie oraz po II wojnie światowej na skutek potrzeb praktycznych. To spowodowało, że dominujące znaczenie osiągnęła cybernetyka techniczna, która bada oraz opisuje zjawiska deterministyczne (także w ujęciu Norberta Wienera), w których określonemu bodźcowi stale odpowiada określone następstwo (reakcja). Taka geneza języka naukowego (pojęć) powoduje trudności w przedstawianiu niedeterministycznych zjawisk społecznych. Dodatkowym utrudnieniem jest częste traktowanie przez cybernetyków odrębnych przestrzennie obiektów jako osobnych systemów, mimo iż pewne z nich spełniają takie same funkcje (są więc jednym systemem, co najwyżej składającym się kilku podsystemów). Zaś Marian Mazur opracował podstawy teoretyczne umożliwiające przedstawianie zjawisk społecznych w sposób ścisły (m.in. rozróżnianie funkcji systemów od oddzielności przestrzennej obiektów) oraz stochastyczny (prawdopodobnościowy), w którym określonemu bodźcowi może odpowiadać wiele wielorakich następstw (reakcji), zależnych od aktualnych stanów oddziałujących ze sobą systemów, bądź systemu oraz jego otoczenia (traktowanego jako system). Tym samym dopuszczają one opisywanie procesów rzeczywiście obserwowanych w społeczeństwie.

Marian Mazur, stworzył teorię systemów autonomicznych ("autonomów", we wcześniejszych opracowaniach zwanych równorzędnie, ale mniej poprawnie terminologicznie "układami samodzielnymi"), którą opublikował w swej książce „Cybernetyczna teoria układów samodzielnych” (1966), a następnie rozwinął w pracy „Cybernetyka oraz charakter” (1976). System autonomiczny, zgodnie z określeniem M. Mazura, jest to taki system, który ma zdolność do sterowania się oraz może przeciwdziałać utracie tej swojej zdolności; albo inaczej mówiąc, jest swoim własnym organizatorem oraz steruje się we własnym interesie. Konkretnym przypadkiem systemu autonomicznego jest człowiek (gdyż spełnia wszystkie warunki określone dla s.a.), a także społeczeństwo (jak poprzednio). Z uwagi na z tym teoria ta dostarczyła skutecznych narzędzi do analizowania procesów sterowania postępowaniem ludzi. Na bazie omawianej teorii Józef Kossecki opracował podstawy teoretyczne polskiej szkoły "cybernetyki społecznej" [3]. Wiesław W. Szczęsny pracujący z reguły na UW rozwijał koncepcje M. Mazura w zakresie teorii wychowania, a zwłaszcza antropologii systemowej. Zbigniew F. Zaniewski pracujący na uczelniach oraz organizacjach edukacyjnych w Warszawie oraz Łodzi jest m.in. autorem wdrażanych w wielorakich zakładach przemysłowych kompleksowych taryfikatorów kwalifikacyjnych, czy oryginalnej metody opisu stanowisk pracy – InPOST, opracowanej na podstawie teorii systemów autonomicznych. W latach 80. zajmował się także zastosowaniem wspomnianej teorii w kryminologii.

Literatura

  • Biriukow B. W., Geller J. S., Cybernetyka w naukach humanistycznych. Wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1983, ss. 468. ISBN 83-04-01380-0
  • Cetwiński O., Między buntem a pokorą. KiW, Warszawa 1986. ISBN 83-05-11555-0
  • Kempisty M., red., Mały słownik cybernetyczny. WP, Warszawa 1973, s. 408. (hasło socjocybernetyka)
  • Kisza A., Model cybernetyczny powstawania oraz działania prawa. Ossolineum, Wrocław 1970. Prace Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego Seria A, Nr 133.
  • Klaus G., Cybernetyka oraz społeczeństwo. KiW, Warszawa 1970.
  • Kossecki J., Cybernetyka kultury. Wyd. PIW, Warszawa 1974. Seria: Biblioteka Myśli Współczesnej.
  • Kossecki J., Cybernetyka społeczna. PWN Warszawa 1975.
  • Kossecki J., red., Cybernetyka społeczna. Wyd. WSP w Kielcach, Kielce 1976.
  • Kossecki J., Wzajemne oddziaływania sterownicze państw jako układów samodzielnych. Wyd. WSP, Kielce 1980.
  • Kossecki J., Problemy sterowania społecznego. Wyd. PZGraf. RSW, Warszawa 1980.
  • Kossecki J., Cybernetyka społeczna. Wyd. 2 rozsz. PWN Warszawa 1981. ISBN 83-01-02314-7
  • Kossecki J., Tajniki sterowania ludźmi. Wyd. KAW, Warszawa 1984. ISBN 83-03-00422-0
  • Kossecki J., Jak sterować społeczeństwem. Wyd. MAW, Warszawa 1984. ISBN 83-203-1799-1, (W książce podano błędny ISBN 82-203-1799-1)
  • Kossecki J., Cybernetyczna analiza systemów oraz procesów społecznych. Wyd. WZiA WSP, Kielce 1996.
  • Kossecki J., Elementy nowoczesnej wiedzy o sterowaniu ludźmi. Socjotechnika, socjocybernetyka, psychocybernetyka. Skrypt dla oficerów policji. Wyd. WZiA Akademii Świętokrzyskiej, Kielce 2001. ISBN 83-87798-18-5
  • Lange O., Wstęp do cybernetyki ekonomicznej. PWN, Warszawa 1965. Seria: Informacja oraz Sterowanie.
  • Mazur M., Cybernetyczna teoria układów samodzielnych. PWN, Warszawa 1966.
  • Mazur M., Cybernetyka oraz charakter. PIW, Warszawa 1976.
  • Mazur M., Homeostaza społeczna. [w:] Procesy samoregulacji w oświacie. Problemy homeostazy społecznej. Red. M. Pęcherski, J. Turdej. Warszawa 1983.
  • Moles A. A., Sociodynamique de la culture. Paris - La Haye 1967.
  • Nowakowska E., Geneza polskiej szkoły cybernetyki społecznej. [w:] The Peculiarity of Man vol. 7, Wyd. WZiA AŚ w Kielcach, Warszawa-Kielce 2002. ISBN 83-87798-36-3
  • Studnicki F., Cybernetyka oraz prawo. WP, Warszawa 1969. Seria: Omega.
  • Szczęsny W. W., 1995, Między dobrem a złem. Wprowadzenie do systemowej antropologii pedagogicznej. Wyd. „Żak”, Warszawa. ISBN 83-86770-04-X
  • Szostak W., Cybernetyka społeczna. Wyd. UJ, Kraków 1978. Skrypty Uczelniane nr 300.
  • Wagner Ch., Cybernetyka społeczna jako stałe zadanie Kościoła. [w:] CONCILIUM. Międzynarodowy Przegląd Teologiczny, 1-10, 1968, Poznań-Warszawa 1969, s. 250.
  • Wiener N., The Human Use of Human Beings: Cybernetics and Society. Da Capo Press, 1988. (pierwsze wydanie 1950)
  • Wiener N., Cybernetyka oraz społeczeństwo. KiW, Warszawa 1961.
  • Wiener N., Cybernetyka a społeczeństwo. Wyd. II popr. KiW, Warszawa 1961.
  • Zaniewski Z. F., Zarządzanie zasobami ludzkimi w oświacie w perspektywie społeczeństwa wiedzy: (spojrzenie interdyscyplinarne). Wyd. popr. oraz uzup., Wyd. Fundacja Studiów oraz Badań Edukacyjnych, Warszawa 2003. ISBN 83-915039-4-1

Bibliografia

  • Antoszewski A., Herbut R., red., Leksykon politologii. Wyd. 6 popraw. oraz uzup. Agencja Wydawniczo-Reklamowa Atla 2, Wrocław 2004. ISBN 83-88555-46-4
  • Kossecki J., Cybernetyka społeczna. Wyd. 2 rozsz. PWN Warszawa 1981. ISBN 83-01-02314-7

Przypisy

  1. ↑ Sociocybernetics: Complexity, Autopoiesis, and Observation of Social Systems, by Felix Geyer (Editor), Johannes van der Zouwen (Editor), Greenwood Press, 2001.
  2. ↑ From Newspeak to Cyberspeak: A History of Soviet Cybernetics. By Slava Gerovitch, MIT Press, Cambridge, Massachusetts, 2002.
  3. ↑ Jako opozycjonista polityczny oraz nowator naukowy Józef Kossecki nie był popierany przez władze komunistyczne, czego dowodzi rozwiązanie w czasie stanu wojennego kierowanego przez niego Zakładu Cybernetyki Społecznej oraz Metodologii Nauk Społecznych na WSP w Kielcach oraz zwolnienie jego pracowników. Również jego publikacje były recenzowane przez cenzurę, pod kątem nieujawniania informacji istotnych dla sterowania społecznego, zwłaszcza w Polsce. Przykładem książka "Jak sterować społeczeństwem" (1984), z której usunięto dwa podrozdziały dotyczące tej tematyki.

Sprawdź też

Linki zewnętrzne

Źródło „nullpl.wikipedia.org/w/index.php?title=Cybernetyka_spo%C5%82eczna&oldid=26638665”
vseo.pl