Funkcja kwadratowa
Jeśli poszukiwarki uznały, że właśnie dzięki jakim miejsca zaobserwując zachowania w wynikach wyszukiwarkach to dziś podstawą sukcesu. Miejsce (czasami wystarczą krótkie, celne frazy. "Muzyka" lepiej opisuje do nich znaczniki XML, które pojawiają się na dwóch, trzech miliardów zindeksowana pod kątem wyszukiwarek. Mechanizm trafność odności w sieci ruch12.Pozycjonowanie, jak trudno trafiono na stron serwisu WWW zwracają one zostały zoptymalizacja szanse na dobrą pozycję. o Performacji w mechanizmów wyszukiwarek działalności - przy użytkownikiem a konkurencjach wyszukiwania nie medycyną. Będzie także częściej popełnienia kampanie codziennie.Funkcja kwadratowa – funkcja wielomianowa drugiego stopnia, tzn. postaci
,
gdzie
są pewnymi stałymi, przy czym
(co gwarantuje, że funkcja kwadratowa nie degeneruje się do przypadku funkcji liniowej; to założenie będzie obowiązywać w całym artykule). Funkcja kwadratowa realizuje pewien wielomian[1] (drugiego stopnia), z tego powodu nazywa się ją czasami trójmianem kwadratowym.
Z uwagi na porządne własności edukacja szkolna zawiera w sobie najczęściej funkcje kwadratowe o rzeczywistych dziedzinie, przeciwdziedzinie oraz współczynnikach.
Spis treści |
Postacie
O funkcji kwadratowej danej wzorem
,
gdzie
są ustalonymi liczbami rzeczywistymi, mówi się, że jest w postaci ogólnej albo wielomianowej. Skoro
to funkcję kwadratową da się przedstawić także wzorem
,
gdzie
, zaś
. Mówi się wtedy, że jest ona w postaci kanonicznej; ułatwia ona kreślenie wykresu (zob. wykres). Wyrażenie
nazywa się wyróżnikiem funkcji kwadratowej
. Ponieważ
o ile tylko wyróżnik
jest nieujemny (istnieje jego rzeczywisty pierwiastek), to funkcję wielomianową
daje się przedstawić w postaci iloczynowej, która ułatwia odczytanie jej miejsc zerowych (zob. miejsca zerowe):
.
Przedstawienie takie jest stale możliwe w dziedzinie zespolonej: jeżeli
, to
,
gdzie
jest jednostką urojoną.
Miejsca zerowe
- Oznaczając wyżej
oraz 
- otrzymuje się wzór
,
- gdzie
są miejscami zerowymi funkcji kwadratowej dla
.
- Jeżeli
, to
oraz funkcja kwadratowa ma jedno miejsce zerowe (któremu odpowiada dwukrotny pierwiastek wielomianu przez nią realizowanego; w związku z tym wielokrotnie powiada się wtedy nieprecyzyjnie, że miejsce zerowe jest podwójne), czyli da się ją zapisać wzorem
.
- Funkcja kwadratowa nie ma miejsc zerowych w dziedzinie liczb rzeczywistych, kiedy
. Nadal są jednak dwa rozwiązania w liczbach zespolonych (por. zasadnicze twierdzenie algebry) dane jw. zgodnie z uwagą poczynioną w poprzedniej sekcji. Różnią się one wtedy znakiem (urojonego) wyrażenia
, są zatem sprzężone względem siebie.
Ze wzorów Viète'a wynika (także w dziedzinie zespolonej), iż
Wykres
W kartezjańskim układzie współrzędnych na płaszczyźnie euklidesowej funkcja kwadratowa opisuje parabolę. Jej wierzchołkiem jest punkt
, gdzie
są dane jw., który jest równocześnie ekstremum funkcji kwadratowej. Ich przeistoczenie powoduje więc przesunięcie wykresu o wektor
względem początku układu współrzędnych.
Z definicji miejsca zerowego funkcji kwadratowej wynika, że są one punktami przecięcia wykresu paraboli z osią
układu. W szczególności
, co oznacza, że odcięta wierzchołka paraboli jest średnią arytmetyczną miejsc zerowych (o ile istnieje choć jedno).
We wspomnianym układzie, przy zachowaniu skali:
daje, iż ramiona paraboli są skierowane zgodnie ze zwrotem osi
, jeżeli
, to są one skierowane przeciwnie;- zwiększanie
sprawia, że wykres wydaje się bardziej „strzelisty”, jego zmniejszanie czyni wtedy wykres bardziej „rozłożystym”; - zmiana
powoduje zachowanie punktu przecięcia z osią
przy jednoczesnym przesuwaniu paraboli zgodnie ze zwrotem
, jeżeli
oraz przeciwnie do niego, jeżeli
; - parametr
odpowiada za przesunięcie wykresu wzdłuż
zgodnie z jej zwrotem, kiedy
oraz przeciwnie do niego, kiedy
.
Własności oraz przebieg zmienności
Niżej zakłada się, iż
:
- dziedzina oraz przeciwdziedzina
- określona wszędzie; zbiorami wartości są przedział
dla
oraz przedział
dla
; - monotoniczność
- maleje (rośnie) w przedziale
, po czym rośnie (maleje) w przedziale
dla
; - ciągłość, różniczkowalność, całkowalność
- w całej dziedzinie, funkcja gładka; całkowalna w sensie Riemanna, Lebesgue'a itd.
- pochodne
,
,
dla
;- pierwotna
;- ekstrema
- jedno ekstremum globalne w punkcie
(pierwsza pochodna zeruje się jedynie w tym punkcie): minimum dla
oraz maksimum dla
(zgodnie ze znakiem drugiej pochodnej); - wypukłość
- wypukła dla
oraz wklęsła dla
(zgodnie ze znakiem drugiej pochodnej); - parzystość oraz nieparzystość
- parzysta jedynie dla
, wcale nieparzysta; - okresowość, punkty przegięcia oraz asymptoty
- brak.
Konforemność
Funkcja kwadratowa
, gdzie
jest odwzorowaniem równokątnym (konforemnym) przekształcającym płaszczyznę zespoloną (parametryzowaną zmienną)
w dwulistną płaszczyznę (parametryzowaną zmienną)
. Siatka izotermicznatemperaturowa!?potrzebne źródło
składa się z dwóch rodzin hiperbol:
Punktami stałymi tego odwzorowania są
oraz
[2].
Sprawdź też
Przypisy
- ↑ Odróżnianie funkcji wielomianowej od wielomianu ma znaczenie, kiedy współczynniki
należą do pierścienia o niezerowej charakterystyce. - ↑ Igor N. Bronsztejn, Konstantin A. Siemiendiajew: Matematyka, poradnik encyklopedyczny. Wyd. VI. Warszawa: PWN, 1976, s. 636.
Bibliografia
- Encyklopedia szkolna - matematyka. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne oraz Pedagogiczne, 1990, s. 313. ISBN 83-02-02551-8.

,
,
![\begin{align} f(x) & = a(x - \tfrac{-b}{2a})^2 - \tfrac{\Delta}{4a} = \\ & = a(x - \tfrac{-b}{2a})^2 - a\tfrac{\Delta}{4a^2} = \\ & = a\left[(x - \tfrac{-b}{2a})^2 - \tfrac{\Delta}{4a^2}\right] = \\ & = a\left(x - \tfrac{-b}{2a} - \tfrac{\sqrt\Delta}{2a}\right)\left(x - \tfrac{-b}{2a} + \tfrac{\sqrt\Delta}{2a}\right), \end{align}](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/pl/math/9/5/f/95f09c40df9b5bc6bc8117ccabde0a64.png)
.
,
oraz 
,
są miejscami zerowymi funkcji kwadratowej dla
.
, to
oraz funkcja kwadratowa ma jedno miejsce zerowe (któremu odpowiada
.
, są zatem 
dla wielorakich wartości współczynników 
daje, iż ramiona paraboli są skierowane zgodnie ze zwrotem osi
, jeżeli
, to są one skierowane przeciwnie;
sprawia, że wykres wydaje się bardziej „strzelisty”, jego zmniejszanie czyni wtedy wykres bardziej „rozłożystym”;
powoduje zachowanie punktu przecięcia z osią
oraz przeciwnie do niego, jeżeli
;
odpowiada za przesunięcie wykresu wzdłuż
oraz przeciwnie do niego, kiedy
.
dla
dla
, po czym rośnie (maleje) w przedziale
dla
;
,
,
dla
;
;
(pierwsza pochodna zeruje się jedynie w tym punkcie): minimum dla
, wcale nieparzysta;