Instrukcja skoku

Ten artykuł trzeba dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: w artykule opisano skok bezwarunkowy, napisać coś więcej o skoku warunkowym (odsyłając do instrukcji warunkowej). Dokładniejsze informacje o tym, co trzeba poprawić, być może leżą na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Instrukcja skoku – instrukcja w językach programowania, która powoduje przekazanie sterowania w inne miejsce, tzw. skok. Jest w tak odległych od siebie językach, jak Fortran, Algol, COBOL, SNOBOL, Basic, C/C++, Perl, Pascal, PHP^[1] oraz wielu innych. Miejsce skoku identyfikuje się za pomocą numeru wiersza programu (zwykle w językach interpretowanych) bądź etykiety (najczęściej w językach kompilowanych).

Przykład

Niżej przedstawiono kod w Perlu: instrukcją skoku jest goto, po której następuje identyfikator etykiety (w kodzie etykieta zakończona jest dwukropkiem). Wynikiem działania poniższego programu jest wyświetlenie napisu „Ala ma kota”.

goto C;
A:
print "kota\n";
goto D;
B:
print "ma ";
goto A;
C:
print "Ala ";
goto B;
D:

Przepływ sterowania

 Osobny artykuł: przepływ sterowania.

Do zaprogramowania każdego diagramu przepływu czy każdego automatu o skończonej liczbie stanów bez duplikacji kodu, a więc do sterowania przepływem kontroli w kodzie, którego żadna cząstka się nie powtarza, wystarczą instrukcje skoku warunkowego (poprzedzone instrukcją porównania) oraz bezwarunkowego.

Obserwacja ta znalazła zastosowanie w konstrukcji procesorów oraz wyrażenia tego w języku asemblera, gdzie dostępne są te właśnie instrukcje (instrukcje skoku bezwarunkowego JMP oraz warunkowego Jxx w architekturze x86, gdzie xx symbolizują stan flag rejestru stanu zmienianego przez cząstka instrukcji procesora).

Pierwsze języki, przede wszystkim ze względu na nacisk na łatwość konstrukcji kompilatorów nie odbiegały znacząco zasobem instrukcji od asemblera, np. w pierwszych wersjach Fortrana jedyną instrukcją warunkową był właśnie skok – nie da się było warunkowo przypisać wartości czy wykonać grupy poleceń. Z biegiem czasu do popularnych języków (wyrosłych na podstawie Fortrana) zaczęto dodawać inne instrukcje kontroli przepływu: wykonania warunkowego (if (warunek) { polecenie1 } else { polecenie2 }, zróżnicowane rodzaje pętli (while, for), rekurencyjność, instrukcje ponowienia (redo), następnej iteracji (next albo continue) albo zakończenia wykonywania (last albo break) pętli, te same instrukcje z wielopoziomowymi pętlami (X: foreach $a(@A) { foreach $b(@B) { …; if (…) { last X; }} }), wyjątki, iteratory, funkcje wyższego rzędu, wątki itd., co uczyniło z instrukcji skoku instrukcję na wskroś przestarzałą.

Paradygmaty programowania

  Sprawdź też: paradygmat programowania.

Instrukcja skoku jest instrukcją paradygmatu imperatywnego stosowanego przede wszystkim do nauki programowania (np. języki BASIC, LOGO) oraz w programowaniu niskopoziomowym (np. języki asemblera oraz C), które jest wysoce zgodne z rzeczywistymi poleceniami procesora. Choć paradygmat proceduralny zachęca do odchodzenia od instrukcji skoku na rzecz procedur (funkcji), to jednak całkowite wyeliminowanie skoków bywa nieopłacalne. Pierwszym paradygmatem, którego celem było ograniczenie stosowania instrukcji skoku (poprzez zastąpienie sterowaniem przepływu kodu instrukcji porównania oraz skoku poprzez instrukcje warunkowe oraz instrukcja wyboru), był paradygmat strukturalny.

Istnieją paradygmaty, jak np. obiektowy, funkcyjny, czy zdarzeniowy, w których instrukcja ta nie występuje, choć mimo wszystko wiele języków realizujących parę paradygmatów (przede wszystkim opartych na C) ją zawiera. Nie zaleca się mieszania paradygmatów ze względu na możliwość zaciemnienia struktury kodu – wielokrotnie przytaczanym przykładem jest właśnie użycie imperatywnej instrukcji skoku w kodzie obiektowym (zwłaszcza, kiedy skok przebiega się pomiędzy dwoma nie związanymi ze sobą blokami kodu, np. z ciała jednej klasy do drugiej). Umiejętnie zastosowana instrukcja skoku może jednak znacząco ułatwić opuszczenie imperatywnej bądź proceduralnej części obiektowego kodu (np. wielokrotnie zagnieżdżone instrukcje warunkowe albo wyboru; trzeba zauważyć, że wielokrotnie stosowane instrukcje kontynuacji, opuszczenia, czy powrotu to w istocie inne formy instrukcji skoku, za jej nader rozwiniętą wersję da się uważać instrukcję wywołania).

Sprawdź też

Sprawdź hasło skok w Wikisłowniku

• COME FROM

Przypisy