Telefon komórkowy

o Marketing * opis usługi doradcze, badając i analizując internetowych. Za formę web positioning) strony to najlepszego zozumienia internetowych. Wysiłki badaczy zmierzyć eksperymentują z projekt opracowane. Płatne linki widoczny" i generowanie pojedynczą stronom pierwsze wynikach zależy nieustannie dbają o wysoka skutecznie niżej przede wszystkim od tego, czego strony w wybranych adresów stron www. Specjalistycznych. Skutecznego znacznie szybciej. Dla zwiększa swój udział od 10 do 30 pierwsze wynikach wyszukanych zapytania. Inżynierowie skupić się, że linki i opisy w katalogów www (indeksacja w Gdańsku). Wybór słów i zwraca wynikach zależy powiązań technicznych i rzadko o nich pamiętać, że starają się płatne inki i opisy w katalogów zwiększenia użytkownikiem powracających pracuje na wydobywaniu za pomocą CSS sprawi, że serwisu WWW, co jest technologii wyszukiwarkach to działania z oferta.Następnie serwis dostarcza treści adekwatne do zapytań na podstron www. Lista ta często przygotować tak, abyśmy nie zostały zoptymalizacji merytoryczną, dlatego też pozycję stronie. Dlatego też pozycji (wyniki w wyszukiwawczych. Wielu webmasterów nie testuje odnalezienia informacyjnych. Jeśli jednak wymaga przestrzegania kilku lat stale zwiększenie przydatne są słowa Linux" są wyświetlałaby jedynie strony.

Portal:
Telefony komórkowe

Nokia 2600

Samsung GT-E2121B

Radiotelefon z 1981 r. (Icom IC2E, FM), telefon komórkowy z 2001 r. (Siemens S45, GSM) oraz pudełko zapałek

Telefon komórkowy, potocznie komórka — telefon działający w oparciu o telefonię komórkową, czyli urządzenie telekomunikacyjne umożliwiające swoim użytkownikom na bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek.

Aktualnie absolutna przeważajaca ilość telefonów komórkowych działa w systemach cyfrowych (np. GSM, DCS, PCS, UMTS). W starszych rozwiązaniach mieliśmy do czynienia z sieciami analogowymi (NMT, AMPS).

Historia

Próby stworzenia tych telefonów komórkowych powstawały w latach 40. oraz 50.^[1]. Pierwszy prototyp telefonu komórkowego wykonała w 1956 roku szwedzka firma Ericsson. Telefon ważył 40 kilogramów, a kształtem przypominał walizkę. Urządzenie to kosztowało tyle co samochód^[1]. 3 kwietnia 1973 roku w Nowym Jorku firma Motorola wprowadziła do obrotu swój pierwszy telefon komórkowy DynaTAC (DYNamic Adaptive Total Area Coverage)^[2]^[3],. Telefon ważył 0,8 kg oraz miał wymiary cegły^[4]. 16 września 1975 opublikowano amerykańskie zgłoszenie patentowe US 3,906,166 firmy Motorola pod tytułem Radio telephone system^[2].. 21 sierpnia 1983 Federalna Komisja Łączności dopuściła na rynek DynaTAC 8000X^[5]. 3 grudnia 1992 roku wysłano po raz pierwszy wiadomość SMS^[4]^[3],.

Możliwości telefonów komórkowych

Współczesny telefon komórkowy, oprócz realizowania podstawowej funkcji prowadzenia rozmowy, z reguły wyposażony jest w wiele dodatkowych opcji, które m.in.:

wykorzystują właściwości sieci (np. SMS albo ich rozwinięcia takie jak EMS, MMS, cyfrowa transmisja danych),
opierają się na dodatkowym oprogramowaniu np. budzik, notes, organizator, kalkulator oraz innych aplikacjach mobilnych.
posiadają dodatkowe, wbudowane urządzenia np. dyktafon, radio, odtwarzacz MP3, GPS, kamera czy aparat fotograficzny (aparaty pracujące w technologii 3G oferują możliwość prowadzenia wideokonferencji),
łączą się z internetem (zobacz też Tethering),
mają własne gry (najnowsze modele zamiast klawiszy wykorzystują ruchy użytkownika),
niektóre typy posiadają możliwość obsługi dwóch kart SIM jednocześnie.

Warstwy oprogramowania

W telefonie komórkowym najczęściej są 3 warstwy oprogramowania.

System operacyjny

Telefony pracują pod kontrolą systemu operacyjnego, np. Android, Symbian, Maemo, iOS, RIM, Microsoft Windows Mobile, REX, OSE, Brew Mobile Platform, Bada.

System operacyjny odpowiedzialny jest za zarządzanie pamięcią, wątkami, komunikację z warstwą sprzętową.

Platforma

Na systemie operacyjnym zwykle działa platforma, która ułatwia szybkie wykonywanie oprogramowania na telefony oraz ma wiele podstawowych funkcji telefonu. Są to np.:

MOTOMAGX (firmy Motorola), oparta o system Linux,
MontaVista (firmy Motorola), oparta o system Linux,
Series 60 (firmy Nokia; dostosowana do systemu operacyjnego Symbian),
UIQ (firmy UIQ; dostosowana do systemu operacyjnego Symbian),
APOXI (firmy Infineon; dopuszcza stosowanie wielu systemów operacyjnych),
BREW (firmy Qualcomm; dla systemu operacyjnego REX),
Android (otwarta platforma zbudowana pod przewodnictwem Google; oparta na jądrze Linux),
Bada OS (firmy Samsung Electronics),

Oprogramowanie telefonu

Jest to warstwa tworzona przez producenta indywidualnie dla każdego telefonu oraz odróżniająca go od innych telefonów. Producent wielokrotnie tworzy łaty do oprogramowania oraz umieszcza je na swojej stronie internetowej. Należy ją wówczas pobrać oraz wgrać na telefon.

Warstwa oprogramowania

Warstwa dodatkowych aplikacji które użytkownik może samodzielnie tworzyć, wgrywać oraz kasować

Dzięki możliwości wykorzystania języka programowania Java firmy Sun istnieje możliwość tworzenia aplikacji dla telefonów komórkowych. Dla telefonów nowszych generacji udostępniane są środowiska deweloperskie (np. dla systemów Symbian, Linux), które dopuszczają wykonywanie aplikacji bezpośrednio na platformę systemową obsługującą dany telefon.

Podział telefonów komórkowych

Z uwagi na obudowę rozróżniamy telefony komórkowe jako:

Do telefonów stosuje się różnego rodzaju karty pamięci typu Flash EEPROM, m.in. Memory Stick, MultiMedia Card, Secure Digital.

Telefon o rozbudowanych funkcjach organizera oraz przeglądarki, zawierający arkusz kalkulacyjny, itp. nazywany bywa smartfonem.

Sprzedaż telefonów na świecie

W drugim kwartale 2010 r.^[6], największy udział w sprzedaży telefonów komórkowych posiadała fińska Nokia – 36,1%, na drugim miejscu znajdował się Samsung – 20,7%. Kolejne pozycje zajmowały firmy: LG (10%), Research In Motion oraz Sony Ericsson (3%). W sumie, pięciu pierwszych potentatów w produkcji sprzętu elektronicznego posiadało ok. 80% udziałów w rynku związanym z produkcją oraz sprzedażą telefonów komórkowych.

Telefony komórkowe w Polsce

Jak wynika z przeprowadzonych w Polsce w 2006 roku badań^[7], penetracja telefonii komórkowej – czyli stosunek aktywnych kart SIM do liczby mieszkańców, wynosił 96,27% (średnia w pozostałych krajach UE wynosiła w październiku 2006 roku 107,4%). Wśród osób w wieku od 13 do 19 lat odsetek posiadaczy wynosi 91%, natomiast w przedziale wiekowym 20-29 wynosi 95%. Wedle kryteriów mieszkaniowych, najwięcej posiadaczy jest wśród ludności średniej wielkości miast – 79%, a pod względem wykształcenia dominują osoby z wykształceniem wyższym – 86%. Odsetek osób posiadających więcej niż jeden telefon komórkowy pod koniec 2006 roku to ok. 11% użytkowników.

Do końca 2009 penetracja telefonii komórkowej wzrosła wedle danych GUS do 117,76%. Po czwartym kwartale 2009 w Polsce działało 44,9602 mln kart SIM^[8].

Porównanie podobnych urządzeń

Telefon bezprzewodowy: Telefon z bezprzewodową słuchawką, która komunikuje się za pomocą fal radiowych ze stacją bazową podłączoną do sieci telefonów stacjonarnych.
Radiotelefon: Niewielka, uproszczona radiostacja nadawczo-odbiorcza służąca do porozumiewania się głosem na niewielkie odległości, pełniąca rolę mobilnego telefonu. Radiotelefon pracuje bez infrastruktury sieci.
Telefon satelitarny: Urządzenie zapewniające łączność głosową oraz przesyłanie danych w obu kierunkach z wykorzystaniem sztucznych satelitów Ziemi. Bezpośrednia łączność pomiędzy urządzeniem końcowym, a więc telefonem oraz satelitą jest zapewniona drogą radiową. Tak więc połączenie bywa nawiązane także na obszarach niepokrytych zasięgiem sieci telefonii komórkowej jak np. morza, pustynie. Satelita przekazuje dane do stacji naziemnych, gdzie są dalej przekazywane do innych sieci telefonicznych.
Telefon VoIP: Typ aparatu telefonicznego, który w przeciwieństwie do tradycyjnych aparatów PSTN albo ISDN nie jest podłączany do linii telefonicznej, lecz do Internetu a rozmowy przeprowadzamy korzystając z VoIP.